Krabbels

..en soms schiet het ineens weer door je heen
Vroeger maakte ik samen met mijn broer muziek. We samen met andere jongens gingen we rappen. Het is nog niet eens zo lang geleden. Dew was onze DJ. Hij is nogsteeds DJ, alleen draait hij nu geen Hip Hop meer, maar house. En dan hadden we mijn broer nog, en een hele goeie vriend van hem. En een tijdje later voegde Hessel zich bij het gezelschap. Hessel kon rijmen uit zijn hoofd. Gaf hem een onderwerp en hij wist ritmisch een heel verhaal aan elkaar te rijmen. Hessel was een freestyler.We schreven teksten over de meest uiteenlopende onderwerpen. Meestal was dat braggen & boasten, om te laten zien wie je bent. We hebben een pik als een paard en je moeder is zo dik als een olifant. En dat soort dingen. Soulja-H en Yukkie waren daar bijzonder bedreven in. Ik wilde meer maatschappijkritische teksten schrijven. Of iets beschrijven. Ik was de storyteller. Ieder had zo zijn ‘functie’ binnen de crew. En wat hebben we een lol gehad. Optredens in buurthuizen, optredens in de lokale discotheek, een meet & greet met Ali B, noem maar op. We hadden zelfs gesponsorde kleding en een mooi logo.
Maar toen gebeurde er iets naars. Hessel had sinds kort een auto. Een Honda Civic. Hij heeft er maar heel even van mogen genieten, want niet lang daarna reed hij tegen een boom aan. Hij heeft nog een tijdje in coma gelegen. Daarna kwam hij te overlijden. Met de begrafenis liep het hele dorp uit waarin hij woonde. Het was een plechtige, stemmige en respectvolle begrafenis. Na Hessel’s overlijden is er eigenlijk niet zoveel meer van gekomen, van ons kliekje. We hebben nog een aantal nummers geschreven. Dat zijn misschien wel de beste geworden van onze hele hip hop-carrière. En nu is dat alles slechts een mooie herinnering. Dat hebben we toch maar even mooi gedaan. En soms, soms dan schiet het nog even door je heen. Omdat je iets ziet, of iets hoort dat je met Hessel associeert. Tijdens die momenten ben ik gaan krabbelen. Kan ik het nog? Ik wil het met je delen. Het heeft nog geen titel. Als je een mooie aanhef weet, dan mag je een berichtje achterlaten.

Krabbels

Het gaat niet in mijn eentje, ik wil eigenlijk advies,
want ik wil nog wel eens twijfelen aan de dingen die ik kies
Het gaat niet over zaken zoals materiële dingen,
maar dingen die gebeuren die mijn aandacht even vingen.
Want meestal heb ik nagedacht voordat ik weer iets doe,
met gezond verstand het liefste, maar emotie maakt me moe.
Ik ben niet impulsief en nee ik leef niet op gevoel,
terwijl dat eigenlijk zou moeten als je begrijpt wat ik bedoel.
Veel dingen zijn veranderd en het meeste heeft een plek,
maar de hele kleine dingen ja, die maken mij soms gek.
Je ontkomt niet aan momenten die de wereld aan je geeft,
en dat zorgt er dan weer voor dat je het opnieuw beleefd.
Je dood deed me beseffen dat we heel erg kwetsbaar zijn,
en die gedachte die herhaalt zich als een zin uit een refrein.
Het is telkens toch weer raar dat er mensen zijn als ik,
met een soortgelijk’ ervaring met een traan en een snik.
Je gezicht is nu een foto, je herinnering 3D,
en in mijn hart gesloten draag ik beelden van je mee.
Ik voel het harder kloppen als je even lachen moet,
het gebeurd me niet zo vaak, mar als het komt dan voelt ‘t goed.
Ik ben niet spiritueel, maar ik wil welgraag geloven,
dat dingen met een reden zijn en jij daar bent daarboven.
Ik maak zo vaak een keus waarvan ik denk ‘dit is de goeie’,
het zou bewuster moeten zijn, vooral als wanneer het niet kan boeien.
Maar je foto flitst voorbij op die cruciale momenten,
kies ik voor de roem, of kies ik toch de centen.
Want na je overlijden ben ik één ding wel gaan snappen;
alleen op termijn valt het leven pas te snappen.
Het zijn dingen die ik goed vond, maar ook dingen nogal fout,
maar zo zorg je er weer voor dat je het evenwichtig houdt.