The Kite Runner

Afghanistan van toen
Naar geen film werd zo uitgekeken als naar De Vliegeraar. Niet geheel onverwacht, want het boek van Khaled Hosseini werd een regelrechte bestseller. Het boek De Vliegeraar dat in 2003 op de markt kwam, belandde in 2005 op derde plaats van best verkochte boeken. Afghanistan kent een grillige geschiedenis en ook nu staat het land in de internationale belangstelling. Deze gegevens maakten het extra interessant om Hosseini’s boek te verfilmen.
De Vliegeraar is deels fictie, deels autobiografisch. Feitelijke historische gebeurtenissen lopen synchroon met het leven van schrijver Khaled Hosseini. Hosseini werd in 1965 geboren in Kabul. Hij is de zoon van een diplomaat van het Afghaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken en een docente Farsi van een middelbare school in Kabul. In 1976 stationeerde het Afghaanse ministerie het gezin Hosseini in Parijs. In 1980 zouden zij terugkeren, maar tegen die tijd hadden er in Afghanistan al een communistische coupe én een Russische inval plaats gevonden. Hetzelfde jaar vluchtte het gezin naar de Verenigde Staten, die hen asiel verleenden. In de Verenigde Staten haalde Khaled Hosseini zijn medische diploma’s en was praktiserend internist van 1996 tot en met 2004. In die tijd is Hosseini begonnen met schrijven. In 2003 leverde dat De Vliegeraar op en in 2007 verscheen Duizend Schitterende Zonnen.
Het lijkt erop alsof Hosseini het Afghanistan van vroeger een stem wil geven. En met de verfilming heeft die stem een gezicht gekregen. In een interview met NOS-correspondent Tim Overdiek geeft Hosseini aan dat hij hoopte op meer herkenning en begrip in Afghanistan. Volgens hem is de film een oproep tot empathie. In Afghanistan zelf zorgde de film nog voor de nodige opschudding: een cruciale scène was aanleiding voor de hoofdrolspelers om het land te verlaten. Er werd gevreesd dat zij gevaar liepen. Op negatieve wijze laat het huidige regime in Afghanistan haar gezicht zien, door niets van de empathie te tonen waar Hosseini zo op hoopte. Helaas is dat lelijke gezicht hoe de buitenwereld het land kent. Voor wat het waard is: na het zien van The Kite Runner weten we dat Afghanistan ooit ook een andere gezichtsuitdrukking heeft gehad.

Wat mij zo dwars zat

                                                              Nieuwsgierig geworden
Dus ik zat gisteravond lekker een filmpje te kijken. Als het aan stichting BREIN lag, ben ik nu een doodszonde begaan want ik had de film gedownload. Maar dat was meer om mijzelf in te dekken, zeg maar. Om even aan te geven dat ik wél op de hoogte ben van piraterij en dergelijke. Maar goed: daar hebben we maling aan. De meningen over de film waren nogal verdeeld. En daardoor wist ik eigenlijk niet precies wat ik ervan moest verwachten.