Wat zou je doen als je nog maar een half jaar hebt te leven? Ben je tevreden met wat je hebt bereikt? Deze vragen hielden nog lang na de film de gemoederen verhit na het zien van The Bucket List. Aanvankelijk had ik een film verwacht die zwaar leunt op flauwe humor en de statussen van de twee acteerkanonnen Jack Nicholson en Morgan Freeman. Als je Anger Management hebt gezien, waarin Nicholson een duivelse therapeut speelt, snap je wat ik bedoel. Nadat ik The Bucket List had gezien bleek dat ik me ernstig had vergist.
The Bucket List gaat over miljonair Edward Cole (Jack Nicholson) en automonteur Carter Chambers (Morgan Freeman). Beiden hebben kanker, krijgen een speciale behandeling en komen bij elkaar op de kamer te liggen. Ze zijn elkaars tegenpolen, maar gaandeweg leren ze elkaar beter kennen. Als blijkt dat ze niet lang meer hebben te leven besluiten ze een lijst op te stellen met dingen die ze nog gedaan willen hebben voor ze komen te overlijden. Ze voegen de daad bij het woord en als ze een activiteit van de lijst hebben ondernomen kunnen ze die daarna afvinken. Door de wisselwerking komen ze meer over zichzelf te weten.
De film toont op een delicate manier de omgang met kanker, de op één na meest aanwezige doodsoorzaak in de wereld. In de film staat centraal hoe de hoofdpersonen omgaan met de situatie nadat bij hen kanker is geconstateerd. Vanuit de twee perspectieven van de hoofdrolspelers wordt dit proces belicht, waarbij de uiterlijke kenmerken van de personages het verschil nog eens subtiel benadrukken. De derde optiek wordt getoond via de vrouw van Freeman, die laat zien hoe een geliefde omgaat met de ziekte van haar partner.
De film ontroerd omdat de hoofdpersonen zichtbaar veranderen door elkaars aanwezigheid. Na verloop van tijd worden ze merkbaar belangrijk voor elkaar. The Bucket List is een absolute must-see. Op een ontroerende manier wordt duidelijk dat de ziekte onontkoombaar is, maar dat het ziekteproces absoluut niet vervelend hoeft te zijn.
