tijsLOG

Zoals ik al eerder schreef was ik op 1 maart op de web warming van Nalden’s Rich Media Application. Zeg maar een soort House Warming, maar dan voor een website. Op dat feestje hoekte ik op met FS Green en die vertelde me dat hij een nieuwe mixtape speciaal voor Nalden had gemaakt. In de eerste instantie moest ik even door de intro heen bijten, maar ik ontdekte een boel nieuwe interessante muziek. Vooral Don’t Let Them van Eric Lau voelde ik meteen.

Alsof toeval niet bestaat kwam me boi Niels gisteren het album van deze man. Als je down bent met Jay Dee en Slum Village dan weet ik zeker dat je Eric Lau ook gaat waarderen. Op enmixed.com vind je meer. Maarr.. als je echt down bent met zijn producties, dan cop je een echte versie bij Rush Hour! Muzikaal gezien ben ik momenteel veel nieuw terrein aan het verkennen. Maar dat zal je binnenkort wel lezen. Om nog even op FS Green terug te komen: houd ook zijn Mixing Monthly in de gaten. En dat doet ‘ie dan weer samen met Full Crate.

Iedereen heeft vroeger gespeeld

Jonge kinderen hebben een rijke fantasie. Een stok wordt een zwaard en een boomhut het kasteel. Kinderen kunnen zelfs dezelfde fantasie met elkaar delen en elkaar aanvullen. Als je de spelende kinderen gade slaat, kan je alleen concluderen dat zij zich in een veel rijkere omgeving bevinden dan jij. En dat maakt je er pijnlijk van bewust dat je slechts toeschouwer bent. Of nog erger: als je ouder bent mág je niet meer fantaseren.

Hoofdpersoon Jesse Aaron (Josh Hutcherson) bevindt zich qua leeftijd in een periode waarin fantaseren en spelen langzamerhand niet meer mogen. Vooral Jesse’s vader (Robert Patrick) maakt hem dat een keer pijnlijk duidelijk, wanneer hij diens sleutels kwijt raakt: ‘Draw me some money, boy.’ Jesse heeft een talent voor tekenen, waardoor hij zich toch kan uitdrukken. Als hij een nieuw klasgenootje krijgt dat ook zijn buurmeisje blijkt te zijn (AnnSophia Robb), ontdekt hij nieuwe kanten van zichzelf. Samen verzinnen ze hun fantasiewereld Terabithia.

In Bridge to Terabithia worden de spelende kinderen waargenomen, in plaats van de fantasie van de kinderen uit te beelden. Die waarneming is de kracht van Bridge to Terabithia: Iedereen is kind geweest en iedereen heeft gespeeld en gefantaseerd. Door de volwassen, maar respectvolle benadering van kinderlijk inlevingsvermogen is het een bijzondere, pakkende film geworden. Het is zeker de moeite waard om Bridge to Terabithia te bekijken.

Bridge to Terabithia is een verfilming van het bekroonde, gelijknamige boek van Katherine Paterson. De film is geregisseerd door Gabor Csupo, die samen met zijn vrouw verantwoordelijk is voor cartoonseries Rugrats en The Wild Thornberrys. Csupo is voornamelijk gespecialiseerd in animatie en maakte met Bridge to Terabithia zijn live action debuut.