Iedereen heeft vroeger gespeeld
Jonge kinderen hebben een rijke fantasie. Een stok wordt een zwaard en een boomhut het kasteel. Kinderen kunnen zelfs dezelfde fantasie met elkaar delen en elkaar aanvullen. Als je de spelende kinderen gade slaat, kan je alleen concluderen dat zij zich in een veel rijkere omgeving bevinden dan jij. En dat maakt je er pijnlijk van bewust dat je slechts toeschouwer bent. Of nog erger: als je ouder bent mág je niet meer fantaseren.
Hoofdpersoon Jesse Aaron (Josh Hutcherson) bevindt zich qua leeftijd in een periode waarin fantaseren en spelen langzamerhand niet meer mogen. Vooral Jesse’s vader (Robert Patrick) maakt hem dat een keer pijnlijk duidelijk, wanneer hij diens sleutels kwijt raakt: ‘Draw me some money, boy.’ Jesse heeft een talent voor tekenen, waardoor hij zich toch kan uitdrukken. Als hij een nieuw klasgenootje krijgt dat ook zijn buurmeisje blijkt te zijn (AnnSophia Robb), ontdekt hij nieuwe kanten van zichzelf. Samen verzinnen ze hun fantasiewereld Terabithia.
In Bridge to Terabithia worden de spelende kinderen waargenomen, in plaats van de fantasie van de kinderen uit te beelden. Die waarneming is de kracht van Bridge to Terabithia: Iedereen is kind geweest en iedereen heeft gespeeld en gefantaseerd. Door de volwassen, maar respectvolle benadering van kinderlijk inlevingsvermogen is het een bijzondere, pakkende film geworden. Het is zeker de moeite waard om Bridge to Terabithia te bekijken.
Bridge to Terabithia is een verfilming van het bekroonde, gelijknamige boek van Katherine Paterson. De film is geregisseerd door Gabor Csupo, die samen met zijn vrouw verantwoordelijk is voor cartoonseries Rugrats en The Wild Thornberrys. Csupo is voornamelijk gespecialiseerd in animatie en maakte met Bridge to Terabithia zijn live action debuut.
0 Reacties tot “Bridge to Terabithia”